Прэзентацыя кніжнай серыі “Biblioteka bialoruska”

Убачыць і пачуць плён новых беларуска-польскіх літаратурных дачыненняў можна было на вечарыне, якая адбылася 13 чэрвеня, а 18-й гадзіне, у актавай залі філфаку Белдзяржуніверсітэта (Мінск). Гэта была прэзентацыя новай кніжнай серыі “Biblioteka bialoruska” — яе сёлета заснавалі некалькі польскіх інстытуцыяў. У гэтай серыі ва Уроцлаве ўжо выдадзеныя тры кнігі беларускіх пісьменнікаў. Такой цікавасці палякаў да беларускай літаратуры, як цяпер, раней не назіралася ніколі, адзначыў напярэдадні прэзентацыі ў інтэрв’ю радыё “Свабода” рэдактар новай серыі з беларускага боку Лявон Баршчэўскі.

Што і хто ў беларускай літаратуры цікавіць польскіх перакладчыкаў і чытачоў? Гаворыць рэдактар новай кніжнай серыі “Biblioteka bialoruska” Лявон Баршчэўскі: “Першая кніжка — Рыгора Барадуліна і Васіля Быкава “Калі рукаюцца душы” ў перакладзе Чэслава Сэнюха. Другая — дзвюхмоўная кніжка вершаў Андрэя Хадановіча, якога на польскую перакладалі вельмі вядомыя ў Польшчы перакладчыкі Адам Паморскі і Лешак Энгелькінг, а таксама вядомы беларускі інтэлектуал Ян Максімук. І трэцяя, якая літаральна днямі з’явілася на паліцах кнігарняў Уроцлава, — гэта кніжка Уладзімера Арлова “Каханак яе вялікасці”.

Усе гэтыя кнігі выдадзеныя ў шыкоўным афармленні і маюць вельмі прэзентацыйны выгляд, што, на думку спадара Баршчэўскага, цяпер вельмі важна як для папулярызацыі беларускае літаратуры за мяжой, так і для айчынных калекцыянераў такіх рарытэтаў. Да канца году польскую серыю “Bibliotekі...” папоўняць тамы Алеся Разанава, Валянціна Акудовіча, анталогіі маладой паэзіі і сучаснай публіцыстыкі.

Але на вечары быў прэзентаваны і том знанага польскага паэта Канстантага Ільдэфанса Гальчынскага “Сёмае неба”. Кніга Гальчынскага на беларускай мове павінна была выйсці яшчэ летась, да стагоддзя польскага творцы. Але, паэтычным гурманам лічба ў 100 год не павінна перашкодзіць атрымаць асалоду, тым больш магчымасць такая з’яўляецца ўпершыню.

Па словах складальніка кнігі Гальчынскага Андрэя Хадановіча: “Такой паэзіі ў свеце даўно няма. Яна наскрозь імправізацыйная, асацыюецца са стыхіяй музыкі, з сальта-мартале экстрэмальных артыстаў, і гэтыя фантастычныя метафарычныя скачкі Гальчынскаму цудоўна ўдаваліся”.

Паводле радыё “Свабода”