Пуцін, ці яго пераемнік...

Паводле апошніх даследаванняў “Левада-центра”, колькасць расейцаў, якія за абранне Уладзіміра Пуціна на трэці тэрмін, вырасла за апошнія дзевяць месяцаў з 41 да 59%. Адначасова павялічылася і іх гатоўнасць прагаласаваць на прэзідэнцкіх выбарах за кандыдата, прапанаванага цяперашнім прэзідэнтам, піша сёння газета “Коммерсантъ”.

Пры гэтым найлепшыя шанцы стаць пераемнікам, па дадзеных апытання, мае першы віцэ-прэм’ер Зміцер Мядзведзеў, які ўжо апярэджвае па выбарным рэйтынгу і апазіцыю ў асобе Уладзіміра Жырыноўскага і Генадзя Зюганава, і іншага патэнцыйнага пераемніка, міністра абароны Сяргея Іванова.

Уладзімір Пуцін ужо не раз адказваў на пытанні аб трэцім тэрміне, нязменна адказваючы, што мяняць Канстытуцыю дзеля таго, каб застацца ў крэсле прэзідэнта, ён не мае намер. Зрэшты, калі спадар Пуцін усё ж такі рызыкне стрымаць слова і пакіне свой пост, праблем з пераемнасцю ўлады ў яго таксама, хутчэй усяго, не будзе. Бо 43% расейцаў гатовыя падтрымаць на выбарах — 2008 кандыдата, прапанаванага цяперашнім прэзідэнтам. “Прынцыпова іншага” кандыдата вылучаць толькі 14% рэспандэнтаў, а яшчэ 30% прагаласуюць “па абставінах”, гэта значыць частка з іх пры вызначаных прапагандысцкіх высілках Крамля цалкам можа падтрымаць афіцыйнага пераемніка.

Юрый Левада растлумачыў стабільнае павелічэнне прыхільнікаў трэцяга тэрміна тым, што расейцы “проста не бачаць годных альтэрнатыўных кандыдатаў”. “Галоўнае для Крамля – нічога не рабіць да 2008 года, і тады аперацыя “Пераемнік” будзе паспяховай, – лічыць прадстаўнік навуковай рады Маскоўскага цэнтра Карнэгі Андрэй Рябаў. – Трэба толькі перыядычна раздаваць людзям невялікія грошы праз розныя нацпраекты”. Апазіцыя жа, па адзнацы палітолага, “нічога не зможа супрацьпаставіць” улады, таму што для гэтага ў яе не засталося “ні інстытутаў, ні працэдур, ні яркіх прыкметных фігур, якія маглі бы выклікаць у людзей упэўненасць”. Максімум, што можа зрабіць апазіцыя, як мяркуе Андрэй Рябаў, гэта, “як у футболе, заняць глухую абарону ў сваіх варот і чакаць, калі ўлада дапусціць прамашку, каб тут жа правесці контратаку – ну і, магчыма, выйграць”.

www.polit.ru